W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Korzystając z naszej strony akceptujesz zasady Polityki Cookie.
  • Wpłaty do PPK po ustaniu zatrudnienia
Artykuł:

Wpłaty do PPK po ustaniu zatrudnienia

30 sierpnia 2021

Małgorzata Mędrala, Radca Prawny, Doktor Nauk Prawnych |

Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK) to system wspólnego oszczędzania oparty na współpracy pomiędzy pracownikiem, pracodawcą a państwem, w ramach której pracownik i pracodawca dokonują miesięcznie procentowej wpłaty od wynagrodzenia na indywidualne konto pracownika, a państwo raz w roku dopłaca do tej puli określoną sumę.

O ile przystąpienie do PPK w czasie trwania stosunku zatrudnienia jest jasne i zrozumiałe w zakresie obowiązku uiszczania wpłat do PPK, o tyle wątpliwości budzą środki wypłacone pracownikowi po ustaniu stosunku zatrudnienia – na przykład wypłata nagrody czy wynagrodzenia za godziny nadliczbowe.

Odpowiedź na to pytanie jest jasna i stanowcza: tak, od wypłaconego po ustaniu zatrudnienia wynagrodzenia za godziny nadliczbowe czy nagrody należy dokonać wpłat do PPK.

UCZESTNIK PPK

Uczestnikiem PPK jest pracownik, który zadeklarował chęć uczestniczenia w programie i została zawarta dla niego i w jego imieniu umowa o prowadzenie PPK. Status ten nie ustaje w wyniku nieodprowadzania przez pracownika wpłat do PPK czy też ustania stosunku zatrudnienia z podmiotem, u którego był zatrudniony, gdy status uczestnika PPK uzyskał. Wobec tego po ustaniu stosunku zatrudnienia pracodawca nie zgłasza do PPK danych byłego pracownika celem jego wykreślenia z listy uczestników PPK.

Z CZEGO WYNIKA OBOWIĄZEK WPŁAT DO PPK PO USTANIU ZATRUDNIENIA?

Fakt, że pracownik przystąpił do PPK i uzyskał status uczestnika programu oraz nie utracił go w okresie, za jaki wynagrodzenie czy nagroda mają być wypłacone, ma tutaj kluczowe znaczenie. Istotne jest bowiem, że pracownik utrzymuje status uczestnika PPK nawet po ustaniu stosunku zatrudnienia z pracodawcą, który zgłosił zainteresowanego programem pracownika do uczestnictwa w nim. Skoro zatem status ten zostaje utrzymany, to również niezależnie od ustania stosunku zatrudnienia z pracodawcą należy do PPK odprowadzić wpłaty, jako że obowiązek ten wynika nie tyle z istnienia stosunku zatrudnienia z pracodawcą, ale z trwającego statusu członka PPK.

JAK NALICZA SIĘ WPŁATY?

Wpłaty naliczane są w oparciu o wynagrodzenie, które wypełnia definicje ustawową zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy o PPK w brzmieniu:

[wynagrodzenie to] podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe uczestnika PPK, o której mowa w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 tej ustawy, oraz z wyłączeniem podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób przebywających na urlopie wychowawczym oraz pobierających zasiłek macierzyński lub zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego

Wpłata powinna być zatem naliczona jako procent od jak wyżej określonego wynagrodzenia. Przy przystąpieniu pracownika do PPK wpłata obowiązkowa z jego strony wynosi 2% wynagrodzenia, podczas gdy wpłata ze strony pracodawcy to 1,5% wynagrodzenia. Ponadto zarówno pracodawca, jak i pracownik może wpłacać wpłaty dodatkowe w wymiarze odpowiednio do 2% wynagrodzenia i do 2,5% wynagrodzenia, w sumie nie więcej niż 4% wynagrodzenia każdy z tych podmiotów.

JAKIE OBOWIĄZUJĄ STAWKI?

Dla obowiązku poczynienia wpłat do PPK oraz dla wysokości stawki nie ma znaczenia termin, w którym wpłata ma nastąpić. Jeżeli wynagrodzenie czy nagroda wypłacane jest za okres, w którym pracownik przynależał do PPK, to niezależnie od tego, czy jest wypłacane miesiąc po ustaniu stosunku zatrudnienia, kwartał czy rok, wpłaty do PPK czynione na jego podstawie pozostają bez zmian. Należy je naliczyć w wysokości procentowej takiej samej jak zadeklarowana w ostatniej deklaracji dotyczącej wpłat w przypadku pracownika oraz w wysokości obowiązującej na dzień ich naliczania na podstawie umowy o zarządzanie PPK w przypadku pracodawcy.

KIEDY NIE TRZEBA UISZCZAĆ WPŁAT DO PKK PO USTANIU ZATRUDNIENIA?

Jak już zostało wskazane, wpłaty do PPK zależne są od utrzymywania przez pracownika statusu członka PPK, nie zaś od zatrudnienia u konkretnego pracodawcy. To z kolei oznacza, że obowiązek uiszczania wpłat do PPK upada wraz z utratą statusu członka w programie. Wskazać należy zatem dwie sytuacje:

  1. Wpłaty do PPK po ustaniu zatrudnieniu nie trzeba uiszczać, jeżeli pracownik zrezygnował z udziału w PPK przed wypłatą. W przypadku złożenia przez pracownika takiej deklaracji pracodawca nie ma już obowiązku odprowadzania wpłat do PPK i całość wynagrodzenia podlega takiej wypłacie jak w sytuacji, gdy pracownik w ogóle do PPK nie przystąpił.
  2. Drugą sytuacją, w której nie trzeba uiszczać wpłat do PPK, jest rozwiązanie po ustaniu zatrudnienia pracownika umowy o zarządzanie PPK zawartej z instytucją finansową w imieniu i na rzecz tego pracownika. W takim wypadku pracodawca nie jest zobowiązany do naliczenia wpłaty ani jej pobrania i dokonania do PPK.

PODSUMOWANIE

Biorąc pod uwagę powyższe wnioski, wskazać należy, że zakończenie stosunku zatrudnienia z pracodawcą nie oznacza upadku obowiązku uiszczania wpłat do PPK, którego członkiem jest pracownik. Status członka PPK jest niezależny od istnienia stosunku zatrudnienia. Obowiązek uiszczania wpłat do PPK odpada, jeżeli pracownik zrezygnował z uczestnictwa w programie albo umowa o zarządzanie PPK zawarta z instytucja finansową w imieniu i na rzecz pracownika została rozwiązana.